Begrip in een onbegrepen wereld

Na jaren ervaring op te hebben gedaan als partner van en naast NAH, niet aangeboren hersenletsel, zijn er een aantal punten wel heel duidelijk.

Als je niet op reguliere wijze kunt aantonen dat er sprake is van NAH, op welke manier dan ook.

Of dat de eerste diagnose niet correct is, dus verwaarlozing.

Of zelfs juiste diagnose, juiste behandeling, maar met rest verschijnselen.

Dan wordt je niet erkend en dus geen erkende hulp.

Wat voor impact heeft dat op de patiënt, maar niet te vergeten de naasten?

Zeker bestaan er voor de erkenden onder ons de juiste hulp, de juiste instanties, en

juiste begeleiding/praatgroepen.

Ook de niet-erkenden kunnen van de praatgroepen gebruik maken.

Maar dan komt het, je zit bij zo'n groep als patiënt of partner van en gelijk vanaf het begin val je al buiten de boot.

Waarom?

De anderen krijgen de erkenning, de juiste hulp en begeleiding en dan merk je dat er gelijk een drempel vormt tussen jouw, je partner en de groep.

Hoe gaan we hiermee om? Wat kunnen we daar aan doen?

Juist zelf iets opzetten en hopen dat je de juiste mensen bereikt, die ook die erkenning niet op de reguliere manier krijgen.

Gedragingen

Ervaring oplossingen

Blog